- 30
- Aug
Fotografia barwna – technika fotograficzna umożliwiająca rejestrowanie barwnych obrazów. Polega na rejestracji zdjęć na negatywie lub pozytywie przedmiotów sfotografowanych wraz z ich kolorem, czyli właściwością wywołującą wrażenia wzrokowe, zależną od długości fal świetlnych odbijanych, przepuszczanych lub emitowanych przez dany przedmiot.
James Clerk Maxwell opracował w 1855 roku podstawy teoretyczne fotografii barwnej i jako pierwszy zaczął eksperymentować z rejestrowaniem barwnych obrazów. W 1861 roku wykonał pierwszą w historii projekcję barwną przedstawiającą błękitną wstążkę. Louis Ducos zrobił w 1872 roku barwną fotografię francuskiego miasteczka Angouleme. Zdjęcie Ducos uważa się za pierwszą barwną fotografię w historii. W 1907 roku bracia Lumière wynaleźli płyty do zdjęć w barwach naturalnych - autochrom. Trzy lata później Tadeusz Rząca wykonał pierwszą polską fotografię barwną “Kwiaciarki na rynku w Krakowie”.
Fotografia zawdzięcza powstanie odkryciu substancji światłoczułej, zdolnej do utrwalenia obrazu świetlnego, utworzonego w ciemni optycznej. Już w roku 1727 w Halle nad Saalą, filolog Johann Heindrich Schulze uzyskał pierwsze odwzorowanie obrazu na emulsji światłoczułej sporządzonej z chlorku srebra na podkładzie z białej kredy. Wykorzystał on odkrycie Georga Fabriciusa, który zaobserwował już w roku 1556, że chlorek srebra zaczernia się pod wpływem promieni słonecznych. Spreparowana odpowiednio kreda posłużyła jako substancja mająca zapewnić w miarę równomierne pokrycie materiału podkładowego emulsją. Za wzór obrazu do odwzorowania użył nieprzeźroczystego materiału, w którym wyciął szablony. Następnie naświetlał emulsję na słońcu przez te szablony. W ten sposób uzyskał pierwsze, aczkolwiek niedające się jeszcze utrwalić zdjęcie.